Aktualności - Stowarzyszenie Żołnierzy i Pracowników Wojska 3. Drezdeńskiego Pułku Czołgów Średnich

OSTATNIA DROGA MAJORA JANA SIEPIETOWSKIEGO

Żegnamy człowieka bardzo szlachetnego, który był oddany wojsku, sumiennie wypełniał ŻOŁNIERSKIE i OJCOWSKIE obowiązki. Urodził się 8 października 1944 roku w Bockleben (Niemcy), gdzie jego rodzice byli zesłani na roboty przymusowe. Po zakończeniu wojny trafili do Żagania, gdzie spędził dzieciństwo. Tu ukończył szkołę podstawową, a w 1964 roku Technikum Budowlane w Żarach. Po maturze zdecydował się zostać żołnierzem zawodowym.

28 września 1964 roku rozpoczął studia w Oficerskiej Szkole Wojsk Inżynieryjnych we Wrocławiu. 9 września 1967 roku został promowany na stopień podporucznika Wojska Polskiego. Po promocji otrzymał przydział służbowy do 11. Drezdeńskiej Dywizji Pancernej. Zawodową służbę wojskową rozpoczął, jako dowódca plutonu saperów w 16. Batalionie Saperów w Żarach a od 18 września 1970 roku został dowódcą plutonu pontonowego. We wrześniu 1971 roku wyznaczony został na stanowisko dowódcy kompanii saperów 42. Pułku Zmechanizowanego w Żarach. 3 listopada 1973 roku rozpoczął służbę w 3. Drezdeńskim Pułku Czołgów Średnich w Żaganiu, na stanowisku dowódcy kompani saperów. Dowodzone przez niego pododdziały brały wielokrotnie udział w ćwiczeniach zarówno pułkowych jak i dywizyjnych. Dzięki Jego profesjonalizmowi i sumienności w dowodzeniu, uzyskiwały zawsze bardzo dobre wyniki. Był wielokrotnie wyróżniany odznaczany i mianowany na kolejne stopnie.
Po 2 latach dowodzenia kompanią, 20 grudnia 1975 roku, został szefem saperów tego pułku. Wciąż odpowiedzialny za podwładnych, szanujący przełożonych był wzorem oficera Wojska Polskiego. Trzynastoletni okres służby w 3 pułku zakończył 24 listopada 1986 roku.Dalszą zawodową służbę wojskową pełnił na stanowiskach: szefa sztabu - zastępcy dowódcy, ponownie w 16. Batalionie Saperów w Żarach, starszego oficera – instruktora w dowództwie 11. Dywizji, a od 21 września 1990 roku został oficerem kwatermistrzostwa 29. Pułku Zmechanizowanego. Z tą jednostką przeszedł do garnizonu Świętoszów. Brał udział w tworzeniu normalnych warunków funkcjonowania pododdziałów 29, a od 1993 roku, 120. Husarskiego Pułku Zmechanizowanego w zniszczonym poradzieckim kompleksie wojskowym. 4 lutego 1995 roku został starszym oficerem logistyki 10. Brygady Kawalerii Pancernej (po jej utworzeniu ze 120 Hpz).

Przez cały wojskowy okres życia, swoim spokojem, pogodnym przyjmowaniem rzeczywistości zjednywał sobie sympatię wszystkich: przełożonych, podwładnych, kolegów i przyjaciół. Zawsze był gotowy do bezinteresownej pomocy tym, którzy tego potrzebowali. Pracował i służył Ojczyźnie jak mógł – najlepiej. Był profesjonalistą na powierzanych mu stanowiskach. Wielu z Nas miało osobiście zaszczyt i przyjemność współpracować z nim w 3 pułku.
W wydanej w 2009 roku książce o 3 pułku czołgów skromnie wspominał o kierowaniu saperami pułku, podczas brawurowej akcji ratowania żagańskich mostów na Bobrze, w pamiętnej lipcowej powodzi w 1981 roku. Napisał między innymi, że …”Służba w 3 Pułku Czołgów była wyzwaniem „tylko dla najlepszych” ze względu na duże obciążenie w szkoleniu poligonowym i rozbudowie bazy szkoleniowej dla wszystkich rodzajów wojsk i służb.”

Służbę wojskową zakończył po 31 latach, 28 lutego 1996 roku, w stopniu majora.

Jednak nie odpoczął długo na emeryturze. Od 4 marca podjął pracę na stanowisku samodzielnego referenta w 10. Brygadzie Kawalerii Pancernej. Przez kolejne sześć i pół roku wspierał kolegów żołnierzy swoim olbrzymim doświadczeniem i wiedzą. Praca, kontakt z ludźmi, pomoc innym sprawiały mu wiele radości. Kochał muzykę, przyrodę i zwierzęta. Pięknie śpiewał i grał na akordeonie. Przyroda i zwierzęta dawały mu spokój i ukojenie, wyciszenie od pędzącego życia. Spacery, wędrówki po lasach i wędkowanie ładowały mu akumulatory.

Już, jako emeryt wojskowy stał się aktywnym w środowisku byłych żołnierzy. Brał udział w utworzeniu Stowarzyszenia Żołnierzy i Pracowników Wojska 3. Drezdeńskiego Pułku Czołgów Średnich. Od jego powstania był członkiem Komisji Rewizyjnej i pracował na rzecz Naszej społeczności.

Był troskliwym mężem, ojcem i dziadkiem. Rodzina, była jego pierwszą miłością. Druga to służba dla Rzeczypospolitej. Żona Helena, córka Dorota i syn Piotr oraz wnukowie: Dawid, Patryk, Jakub i Kacper stanowili dla niego dobro najwyższe. Miesiąc temu, 16 czerwca, świętował 50. rocznicę pożycia małżeńskiego. Był czułym, kochającym i skromnym człowiekiem.

Uroczystości pogrzebowe rozpoczęły się o godz. 15. 00 od odprawionej w kaplicy cmentarnej przez ks. mjr. Wojciecha Szerszenia z parafii wojskowej w Żaganiu mszy za zmarłego. W ostatniej drodze Janowi towarzyszyli: poczet sztandarowy z asystą wojskową z 10. BKPanc. w Świętoszowie, rodzina zmarłego, koleżanki i koledzy.

Ze Stowarzyszenia Żołnierzy i Pracowników Wojska 3. Drezdeńskiego Pułku Czołgów Średnich im. 3 Brygady Pancernej w uroczystościach pogrzebowych udział wziął poczet sztandarowy w składzie: Edward Pożerski, Tadeusz Szmagier i Edward Sitnicki oraz spora rzesza koleżanek i kolegów. Prezes Stefan Kozak, po pożegnalnym przemówieniu, wraz z sekretarzem Januszem Niecieckim złożyli wiązankę kwiatów w imieniu członków naszej organizacji na mogile zmarłego.

Przywołując słowa Wisławy Szymborskiej: „Umarłych wieczność dotąd trwa, dokąd pamięcią im się płaci” zapewniam Cię drogi Kolego Janku, że na zawsze pozostaniesz w naszej pamięci i w naszych sercach.