OSTATNIA DROGA PŁK. JANA RZEPKI

Informacje o śmierci bliskich, przyjaciół, kolegów czy dobrych znajomych zawsze nas zaskakują. Napełniają smutkiem, żalem, ale niosą także refleksje. Zamiast krzyku i rozpaczy może lepiej powiedzieć sobie wtedy – „trudno, taki los”. Wiadomość o śmierci Pułkownika Jana Rzepki przyjęliśmy ją z niedowierzaniem. W dniu dzisiejszym, na szczególnej zbiórce, oddaliśmy hołd żołnierzowi odchodzącemu na wieczną wartę. Żegnamy człowieka niezwykle szlachetnego, oddanego wojsku, który sumiennie wypełniał swoje obowiązki żołnierskie, ale także ojcowskie.

Urodził się 5 listopada 1938 roku w Łaziskach Górnych. Jego dzieciństwo oraz wczesna młodość przypadały na okres II wojny światowej. Szkołę Podstawową ukończył w rodzinnej miejscowości. Następnie kontynuował naukę w Technikum Hutniczym w Katowicach, którą zakończył zdaną maturą w 1961 roku. 27 września 1961 roku rozpoczął studia w Oficerskiej Szkole Samochodowej w Pile na trzyletnim kursie. 13 października 1964 roku został promowany na stopień podporucznika Wojska Polskiego. Po promocji otrzymał przydział służbowy do 11. Dywizji i związał się na zawsze z Żaganiem. Zawodową służbę wojskową rozpoczął w 76. batalionie transportowym. Był dowódcą plutonu, kierownikiem warsztatu naprawy samochodów i dowódcą plutonu remontu samochodów. Od sierpnia 1971 roku, jako porucznik, został słuchaczem Wydziału Mechanicznego Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. Po ukończeniu studiów akademickich w latach 1976 – 78 był Szefem Służby Czołgowo – Samochodowej 8. Drezdeńskiego Pułku Czołgów Średnich. Od 3 sierpnia 1978 roku, przez kolejne 7 i pół roku był Szefem Służb Technicznych Zastępcą Dowódcy 3. Drezdeńskiego Pułku Czołgów Średnich. Z pełnym zaangażowaniem i nad wyraz skutecznie kierował eksploatacją uzbrojenia i sprzętu wojskowego jednostki we wszystkich realizowanych przez pułk zadaniach. Wielokrotnie brał udział w ćwiczeniach różnych szczebli dowodzenia.

Dzięki Jego sumienności i profesjonalizmowi pododdziały i służby techniczne pułku uzyskiwały zawsze bardzo dobre wyniki. Był wielokrotnie wyróżniany i odznaczany. Służbę w 3. pułku zakończył w dniu 9 lutego 1986 roku w stopniu podpułkownika. W marcu 1986 roku rozpoczął ośmioletnią pracę w Instytucjach Centralnych Ministerstwa Obrony Narodowej w Warszawie. Swoją ogromną wiedzę praktyczną wykorzystywał w Szefostwie Służby Czołgowo – Samochodowej Wojska Polskiego. Z Zarządu XIV Sztabu Generalnego odszedł na emeryturę 4 lutego 1994 roku w stopniu pułkownika. Przez cały wojskowy okres życia, czyli niemal 32 lata, swoim spokojem, pogodnym przyjmowaniem rzeczywistości zjednywał sobie sympatię wszystkich: przełożonych, podwładnych, kolegów i przyjaciół.

Zawsze był gotowy do bezinteresownej pomocy tym, którzy tego potrzebowali. Był profesjonalistą i przykładem do naśladowania na powierzanych mu stanowiskach. Wielu z Nas miało osobiście zaszczyt i przyjemność współpracować z nim w 3. pułku. Dla bardzo wielu z nas był wzorem oficera i wspaniałym przełożonym.

 

Po zakończeniu służby nie spoczął tylko na emeryturze. Praca, kontakt z wojskiem, ludźmi, ale także pomoc innym sprawiały mu wiele radości i wchłonęły go do działania na kolejne lata. Aktywnie działał społecznie w środowiskach byłych żołnierzy naszego miasta. W 1995 roku wstąpił do Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych WP. W 2005 roku był współzałożycielem Stowarzyszenia Żołnierzy i Pracowników Wojska 3. Drezdeńskiego Pułku Czołgów Średnich i przez pierwsze sześć lat Prezesem Zarządu. Od 2011 roku był Honorowym Prezesem Organizacji. Działał w żagańskim Kole Związku Żołnierzy Wojska Polskiego. Brał udział w tworzeniu Federacji Organizacji Polskich Pancerniaków oraz Stowarzyszenia Tradycji 34. Brygady Kawalerii Pancernej. Odznaczony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi; Złotym, Srebrnym i Brązowym Medalem: „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny; Złotym, Srebrnym i Brązowym Medalem: Za Zasługi dla obronności Kraju”; brązowym Medalem: „Za Zasługi dla ZBŻZ”; Jubileuszowym Krzyżem „95 lat ZIW RP”; Złotą i Srebrną Odznaką: „Za Zasługi dla Stowarzyszenia 3pcz”.

Był troskliwym mężem, ojcem, dziadkiem i teściem. Rodzina, była jego pierwszą miłością. Żona Alina, syn Olek synowa Patrycja i wnuczka Ola stanowili dla niego dobro najwyższe. Był czułym, kochającym i skromnym człowiekiem. Druga wielka miłość to służba dla Rzeczypospolitej.

Uroczystości pogrzebowe rozpoczęły się 25 czerwca 2022 r. (sobota) o godz. 11.00 w kościele parafialnym pw. Św. Józefa, w Żaganiu Moczyniu. Mszę pożegnalną odprawił ksiądz proboszcz. W modlitwie udział wzięła rodzina zmarłego, przyjaciele, znajomi. Po mszy uformowany został kondukt do odprowadzenia zmarłego na Cmentarz Parafialny. W asyscie członków Stowarzyszenia Żołnierzy i Pracowników Wojska 3. Drezdeńskiego Pułku Czołgów Średnich im. 3. Brygady Pancernej i Koła Związku Żołnierzy WP w Żaganiu wystawiono: poczet sztandarowy w składzie – Krzysztof Wenzel, Edward Pożerski i Zbigniew Podedworny, posterunek honorowy przy trumnie zmarłego w kościele i przy grobie oraz niosącego poduszkę z medalami. Prezes „Stowarzyszenia 3. pcz” Stefan Kozak, w imieniu koleżanek i kolegów z lat służby, pożegnał zmarłego. Następnie głos zabrał przyjaciel zmarłego - kolega Bogdan Sztuba. Sygnalista odegrał Ciszę, złożono wiązanki kwiatów i zapalono znicze od uczestników.

Na zakończenie prezes Stefan Kozak przekazał synowi zmarłego medale niesione na poduszce wraz z kondolencjami oraz w imieniu rodziny - podziękował zgromadzonym na uroczystości za przybycie i towarzyszenie Jankowi w Jego ostatniej drodze.

Przywołując słowa:

„…by ocalić od zapomnienia żołnierskie pokolenia, które nie patrząc na zawiłości naszej historii zawsze starały się służyć Ojczyźnie”, zapewniam Cię drogi Pułkowniku, że na zawsze pozostaniesz w naszej pamięci i w naszych sercach.”

CZEŚĆ TWOJEJ PAMIĘCI!

25. 06. 2022 r.

Admin. Andrzej Miernicki


 

 

22. 06. 2022 r.

Admin. Andrzej Miernicki