OSTATNIA DROGA PPŁK. ANDRZEJA SODKIEWICZA

Informacje o śmierci bliskich, przyjaciół, kolegów czy dobrych znajomych zawsze nas zaskakują. Napełniają smutkiem, żalem, ale niosą także refleksje. Zamiast krzyku i rozpaczy może lepiej powiedzieć sobie wtedy – „trudno, taki los”. Kiedy dotarła do nas wiadomość o śmierci Andrzeja Sodkiewicza przyjęliśmy ją z niedowierzaniem. W dniu dzisiejszym stanęliśmy z Nim na szczególnej zbiórce, tak jak przez lata razem z Nim stawaliśmy w 3. Drezdeńskim Pułku Czołgów Średnich, by oddać hołd odchodzącemu na wieczną wartę koledze Andrzejowi.

Powiedzieć o Nim, że był „niezwykłym człowiekiem” to zdecydowanie za mało. Andrzej pozostanie w naszej pamięci postacią szczególną. Każdy, kto miał zaszczyt znać go bliżej niż z relacji służbowych, zgodzi się z tym na pewno. Był wspaniałym synem, mężem, ojcem, dziadkiem, bratem, przyjacielem i kolegą. W pracy potrafił znaleźć właściwe relacje z przełożonymi, podwładnymi i współpracownikami. Był wzorem żołnierza, dla którego mundur oficera Wojska Polskiego miał ogromne znaczenie.

Urodził się w 1952 roku w Iłowej koło Żagania, gdzie ukończył naukę w szkole podstawowej i średniej. Po maturze w Technikum Rachunkowości Rolnej, w 1971 roku przez rok pracował w Spółdzielni Usługowo – Wytwórczej w Żarach. Pasjonat sportu, próbował swych sił, jako piłkarz w drużynach Piast Iłowa oraz Promień Żary. Biorąc przykład ze starszych braci: Mieczysława i Ryszarda postanowił jednak zostać żołnierzem.

W wrześniu 1972 roku rozpoczął studia w Wyższej Szkole Oficerskiej Służb Kwatermistrzowskich w Poznaniu na kierunku żywnościowym. Oficerem w stopniu podporucznika WP został 29 sierpnia 1976 roku. Po promocji, z przydziałem służbowym do 11. Drezdeńskiej Dywizji Pancernej rozpoczął zawodową służbę wojskową. Pełnił ją w Żaganiu i w Żarach, najpierw, jako Szef Zaopatrzenia Żywnościowego 3. Drezdeńskiego Pułku Czołgów Średnich. Udział pułku w intensywnych ćwiczeniach na poligonach był dla Andrzeja sprawdzianem jego operatywności. Po pięciu latach służby w 3. pułku, w drodze wyróżnienia i jako nagrodę za mistrzostwo w rzemiośle kwatermistrzowskim, skierowany został na studia wojskowe drugiego stopnia. Od października 1981 roku był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego (ASG) w Rembertowie na kierunku tyłowym. Po ukończeniu studiów w ASG wrócił do 11. dywizji, by od sierpnia 1984 roku przejąć obowiązki Kwatermistrza Zastępcy Dowódcy 33. Pułku Artylerii w Żarach. Po ponad czterech latach, w grudniu 1988 roku przyjął stanowisko Kwatermistrza 105. Szpitala Wojskowego z Przychodnią, a od 1996 roku był Szefem Logistyki Zastępcą Komendanta. Obowiązki Szefa Logistyki pełnił do czasu reorganizacji, w wyniku, której zmuszony został do przejścia do rezerwy w randze podpułkownika z dniem 31 marca 2003 roku. Od 1 kwietnia był Zastępcą Dyrektora 105. Szpitala ds. techniczno–ekonomicznych. W tej roli dalej kierował gospodarką szpitala, świetnie odnajdując się w gąszczu ciągle zmienianych zasad i przepisów organizacji wojskowej służby zdrowia. Po 30 latach służby i pracy w roli zastępcy Komendanta i Dyrektora 105. Szpitala odszedł na emeryturę w dniu 31 grudnia 2018 roku. Dzięki Jego profesjonalizmowi i sumienności, pododdziały, służby kwatermistrzowskie i techniczne uzyskiwały zawsze bardzo dobre wyniki. Był wielokrotnie wyróżniany i odznaczany. Pracował i służył Ojczyźnie zawsze najlepiej jak mógł. Był perfekcjonistą na powierzanych stanowiskach.

Wielu z Nas miało osobiście zaszczyt i przyjemność współpracować z nim w 3 pułku. Losy prezesa Stefana Kozaka łączyły się z Andrzejem kilkakrotnie. Ukończyli ten sam kierunek studiów, w tej samej 4 kompanii podchorążych, prezes w kolejnej po nim turze. Przez pierwszy rok pracy w Żaganiu był jego mentorem, by odchodząc na Akademię przekazać Stefanowi Kozakowi swoje obowiązki. Od 1984 roku zamieszkali w sąsiednich mieszkaniach i od tamtego czasu budowali swoją przyjaźń. Od kwietnia 2006 roku, kiedy Andrzej został członkiem Stowarzyszenia Żołnierzy i Pracowników Wojska 3. Drezdeńskiego Pułku Czołgów Średnich im. 3.Brygady Pancernej uczestniczył we wszystkich formach jego działalności.

Uroczystość pogrzebowa rozpoczęła się 21 stycznia 2022 r. (piątek) o godz. 12.45 na Cmentarzu Komunalnym Miłostowo w Poznaniu przy ulicy Warszawskiej. Mszę pożegnalną odprawił ks. Bartosz Strugarek. W modlitwie udział wzięła rodzina zmarłego, przyjaciele, znajomi. Pogrzeb odbył się z asystą wojskową zgodnie z Ceremoniałem Wojskowym. Wojskową asystę pogrzebową w składzie: drużyna honorowa, posterunek honorowy, żołnierz z odznaczeniami, sygnalista i werblista wystawiła 31. Baza Lotnictwa Taktycznego – Poznań Krzesiny. Stowarzyszenie Żołnierzy i Pracowników Wojska 3. Drezdeńskiego Pułku Czołgów Średnich im. 3 Brygady Pancernej reprezentowali: poczet sztandarowy w składzie: Krzysztof Wenzel, Tadeusz Szmagier, Janusz Nieciecki i Andrzej Miernicki, który w imieniu koleżanek i kolegów z lat służby pożegnał zmarłego. Asysta honorowa oddała salwę, złożono wiązanki kwiatów i zapalono znicze od uczestników. Był troskliwym mężem, ojcem i dziadkiem. Rodzina, była jego pierwszą miłością: żona Barbara, córki: Arleta i Joanna oraz wnuki: Jagoda, Kalina, Bruno, Igor i Amelka stanowili dla niego wartości najwyższe. Był czułym, kochającym i skromnym człowiekiem.

Przywołując słowa Wisławy Szymborskiej:

„Umarłych wieczność dotąd trwa, dokąd pamięcią im się płaci”

zapewniam Cię drogi Przyjacielu, że na zawsze pozostaniesz w naszych sercach i w naszej pamięci.

CZEŚĆ TWOJEJ PAMIĘCI!

21. 01. 2022 r.

Admin. Andrzej Miernicki


 

 

 

14. 01. 2022 r.

Admin. Andrzej Miernicki